چه کسی فکر میکرد آن مرد بی سوادی که برای خادمی به مدرسه طلاب دینی آمده بود روزی شاعری بشود که هر آشنای اهل دلی در زمان دلتنگیهایش آشعار او را زمزمه کند و دو بیتی هایش نمادی بشونداز عشق آتشین که در قالبی از سادگی و یکرنگی به ظهور میرسند. تندیسی از صداقت...آنچه که معشوق آنرا بسیار دوست دارد. بابا طاهر را بایددر غم دلهای اسیران روزگارهجران جست. در دشت هایی که باد صبا آواز هایعاشقان بی دل را به دیار یار روانه میسازد. عزیزا کاسه چشمم سرایت.........

 

 نپرسی حال یار دلفکارت

که هجران چون کند با روزگارت

 ته که روز و شوان در یادمونی

 هزارت عاشقهبا مو چه کارت

 ******

 دلم بی وصل ته شادی مبیناد

 ز درد و محنت آزادی مبیناد

 خراب آباد دل بی مقدم تو

 الهی هرگز آزادی مبیناد

******

 بیته یا رب به بستان گل مرویاد

 وگر روید کسش هرگز مبویاد

 بیته هر گل به خنده لب گشاید

 رخش از خون دل هرگز مشویاد

 ******

 خوشا آنانکه سودای ته دیرند

 که سر پیوسته در پای ته دیرند

بدل دیدم تمنای کسانی

که اندر دل تمنای ته دیرند

 ******

 خوشا آنانکه با تو همنشینند

 همیشه با دل خرم نشینند

 همین بی رسم عشق و عشق بازی

 که گستاخانه آیند و ته بینند